Equipment Heat Loss & Insulation Calculator v2

1ตั้งค่า & ประกอบอุปกรณ์

2ผลการคำนวณ · ความปลอดภัย · ผลประหยัด

3ความหนาที่เหมาะสม & ตารางความหนา

4คลังรูปทรง & สูตร

สภาวะการทำงานฉนวน / ฐานเปรียบเทียบประกอบรูปทรง ผลการคำนวณต้นทุน / เศรษฐศาสตร์ความปลอดภัย / กลั่นตัวคลัง / อ้างอิง สีขอบการ์ดและแถบหัวข้อบอกว่าข้อมูลส่วนนั้นอยู่ในกลุ่มใด

สภาวะก) สภาวะการทำงาน (Operating Condition)

ชื่ออุปกรณ์ (Equipment)

ชื่อ/รหัสอุปกรณ์ตามป้ายหน้างาน ใช้พิมพ์บนรูปประกอบและรายงาน

อุณหภูมิสาร/กระบวนการ T_f (°C)

อุณหภูมิของของไหลภายใน — อ่านจากเกจประจำเครื่อง หรือถ้าเป็นไอน้ำอิ่มตัวให้ใช้อุณหภูมิตามความดัน (7 bar g ≈ 170 °C · 10 bar g ≈ 184 °C)

อุณหภูมิอากาศแวดล้อม T_a (°C)

วัดห่างจากอุปกรณ์ ≥ 1 m ไม่ให้ได้รับรังสีความร้อน · โรงงานไทยทั่วไป 30–38 °C (ค่าแนะนำ 32)

ความเร็วลม v (m/s)

0 = ในอาคาร อากาศนิ่ง (ค่าแนะนำ) · 0.5–1 = ใต้หลังคาโปร่ง/ใกล้พัดลม · 2–5 = กลางแจ้ง
ระบบใช้ mixed convection ผสมการพาอิสระกับการพาบังคับอย่างต่อเนื่อง จึงไม่มีรอยกระโดดที่ค่าใด ๆ

สัมประสิทธิ์ถ่ายเทความร้อนด้านใน h_i

เลือกสภาพของไหลด้านใน — ส่วนใหญ่เลือก "ไม่คิดฟิล์มใน" ได้เพราะ R ด้านในเล็กมากเทียบกับฉนวน · ที่มา: ลักษณะกระบวนการ (ไอน้ำ/ของเหลวกวน/ก๊าซ)

ค่า h_i ที่ใช้ (W/m²·K)

ผนังโลหะ — ความหนา (mm)

ถังกระบวนการทั่วไป 5–10 mm (ค่าแนะนำ 6) · ถังความดัน/หม้อไอน้ำ 10–20 mm · ท่อลม 0.8–1.2 mm
ผลต่อการคำนวณน้อยมาก (โลหะนำความร้อนดี) แต่ใส่ให้ครบเพื่อความสมบูรณ์ของสมการ

ผนังโลหะ — วัสดุ (k, W/m·K)

วัสดุผนังอุปกรณ์ · ที่มา: แบบ/สเปคอุปกรณ์ (nameplate, drawing) · ค่า k จากตาราง ASHRAE/ASTM

ชั่วโมงทำงานต่อปี (h/ปี)

นับเฉพาะชั่วโมงที่อุปกรณ์ร้อนจริง ไม่ใช่ชั่วโมงเปิดโรงงาน
กะเดียว 6 วัน ≈ 2,500 · สองกะ ≈ 5,000 · 24 ชม. 6 วัน ≈ 7,300 · ต่อเนื่อง ≈ 8,000 (ค่าแนะนำ 6,000)

สภาพผิวเมื่อยังไม่หุ้ม — ค่าการแผ่รังสี ε

ค่าการแผ่รังสีผิวปัจจุบันก่อนหุ้ม · ที่มา: สังเกตหน้างาน — เหล็กเก่ามีออกไซด์/สนิม 0.8–0.9, เหล็กใหม่มัน 0.25–0.3, สเตนเลสขัด 0.2

ค่าการแผ่รังสีของผิวก่อนหุ้ม — ถังเหล็กใช้งานแล้วมีสนิม/คราบ ให้ใช้ 0.79 (ค่าแนะนำ)

สภาพผิวเมื่อหุ้มแล้ว — วัสดุหุ้มนอก (Cladding)

วัสดุหุ้มนอกหลังหุ้มฉนวน (cladding) — อะลูมิเนียม ε 0.15 ใช้มากที่สุดในโรงงานไทย · สังกะสี 0.25 · ที่มา: ใบเสนอราคาผู้รับเหมาฉนวน

แผ่นอะลูมิเนียม ε ต่ำ → แผ่รังสีน้อย ผิวจึงร้อนกว่าผิวทาสีเล็กน้อยที่ Q เท่ากัน
งานอุตสาหกรรมไทยส่วนใหญ่ใช้ แผ่นอะลูมิเนียม ε 0.15 (ค่าแนะนำ)

ความหนาวัสดุหุ้มนอก (mm)

ความหนาแผ่นหุ้มนอก · อะลูมิเนียม 0.5–0.8 mm · เหล็กชุบสังกะสี 0.4–0.6 mm · สเตนเลส 0.4–0.5 mm · ที่มา: ใบเสนอราคา/สเปค

สภาวะก-2) สภาวะแวดล้อมขั้นสูง (Advanced Ambient) — ความชื้น · การติดตั้งกลางแจ้ง

ความชื้นสัมพัทธ์ RH (%)

ใช้หาจุดน้ำค้างสำหรับงานเย็น และเตือนการกลั่นตัว · โรงงานไทยทั่วไป 70–85 % (ค่าแนะนำ 75)

ตำแหน่งติดตั้ง

ในอาคาร = ไม่มีรังสีอาทิตย์/ท้องฟ้า (ค่าปกติ) · กลางแจ้ง = คิดรังสีอาทิตย์ที่ดูดกลืนและแผ่รังสีสู่ท้องฟ้า · ที่มา: ตำแหน่งติดตั้งจริง

เลือก “กลางแจ้ง” จะเปลี่ยนสมดุลพลังงานที่ผิว: บวกรังสีที่ดูดกลืน และแผ่รังสีไปยัง ท้องฟ้าที่ T_sky = T_a − 20 K

ความเข้มรังสีอาทิตย์ G (W/m²)

เที่ยงวันฟ้าโปร่งในไทย 800–1,000 · เฉลี่ยตลอดวัน 350–500 (ใช้ค่าเฉลี่ยเมื่อคิดพลังงานทั้งปี)

α ดูดกลืนรังสี × สัดส่วนผิวรับแดด

α: อะลูมิเนียมใหม่ 0.2 · สังกะสี 0.5 · ผิวออกซิไดซ์/ทาสีเข้ม 0.8–0.9
สัดส่วนผิวรับแดด: ท่อนอนกลางแดด ≈ 0.32 · ถังตั้ง ≈ 0.25 · แผ่นราบหันขึ้น ≈ 1.0

ฉนวนข) ฉนวนความร้อน (Insulation) — ค่าเริ่มต้นของทั้งอุปกรณ์

ชนิดฉนวน

ชนิดฉนวนที่จะใช้ · ใยหิน (rockwool) ใช้ได้ถึง 650 °C ราคาถูกที่สุด · ใยแก้ว ≤ 350 °C · แคลเซียมซิลิเกต ≤ 650 °C · เซรามิกไฟเบอร์ > 800 °C · ที่มา: ใบเสนอราคา/datasheet ฉนวน

ความหนาฉนวน (mm)

ค่าที่พบบ่อย: 50 (≤120 °C) · 75 (120–200 °C, ค่าแนะนำ) · 100 (200–350 °C) · 150–200 (>400 °C)
ใส่ 0 = ยังไม่หุ้ม · ตรวจความหนาที่คุ้มค่าได้ในแท็บ 3

ค่า k ที่ใช้จริง (W/m·K) — คำนวณจากอุณหภูมิเฉลี่ย

ค่า k ที่ระบบคำนวณจากสมการ k(T) ของฉนวนที่เลือก ณ อุณหภูมิเฉลี่ยของชั้นฉนวน (ไม่ต้องกรอก)

หรือกำหนด k เอง (W/m·K) — ใส่ 0 = ใช้ค่าจากตาราง

ใช้เมื่อมี datasheet ฉนวนของผู้ผลิตจริง (k ที่อุณหภูมิเฉลี่ยใช้งาน) — rockwool 100 kg/m³ ที่ 100 °C ≈ 0.045 W/m·K · ใส่ 0 = ใช้ตารางในโปรแกรม

ชั้นที่ 2 — ชนิดฉนวน (หุ้มทับชั้นที่ 1)

ฉนวนชั้นที่ 2 หุ้มทับชั้นแรก — ใช้เมื่ออุณหภูมิสูงเกินขีดจำกัดของฉนวนราคาถูก (เช่น เซรามิกไฟเบอร์ชั้นใน + rockwool ชั้นนอก)

ชั้นที่ 2 — ความหนา (mm) 0 = ไม่ใช้

ความหนาชั้นที่ 2 (mm) · ใส่ 0 ถ้าหุ้มชั้นเดียว · ความหนามาตรฐาน 25/38/50/75/100 mm

ชั้นที่ 3 — ชนิดฉนวน

ฉนวนชั้นที่ 3 (ถ้ามี) — งานอุณหภูมิสูงมากหรือฉนวนกันความชื้นชั้นนอก

ชั้นที่ 3 — ความหนา (mm)

ความหนาชั้นที่ 3 (mm) · ใส่ 0 ถ้าไม่ใช้

ฉนวนหลายชั้นใช้เมื่อไร: เมื่ออุณหภูมิสูงเกินพิกัดของฉนวนราคาประหยัด — วางวัสดุทนร้อนไว้ชั้นใน แล้วปิดทับด้วยวัสดุที่ค่า k ต่ำกว่าและถูกกว่าไว้ชั้นนอก ตัวอย่างที่ใช้จริง:
• เตาเผา/ท่อไอเสีย 700–1,000 °C → เซรามิกไฟเบอร์ ชั้นใน + ใยหิน ชั้นนอก
• ท่อไอน้ำร้อนยวดยิ่ง 400–550 °C → แคลเซียมซิลิเกต ชั้นใน + ใยหิน ชั้นนอก (calsil ค่า k โตช้ากว่าที่อุณหภูมิสูง)
• งานเย็น → ชั้นเดียวแบบเซลล์ปิดจะดีกว่า เพราะรอยต่อหลายชั้นเป็นทางไอน้ำซึม
ระบบจะคำนวณ k ของแต่ละชั้นแยกกันที่อุณหภูมิเฉลี่ยของชั้นนั้น ๆ และแสดงอุณหภูมิรอยต่อระหว่างชั้นให้

เลือกฉนวนอย่างไร: ดูอุณหภูมิใช้งานสูงสุดก่อน (ระบบเตือนให้อัตโนมัติ) แล้วจึงดูราคา — ใยหิน ครอบคลุมงาน 80 % ในโรงงานไทย · แคลเซียมซิลิเกต เมื่อต้องรับแรงกด/เดินเหยียบได้ · เซรามิกไฟเบอร์ สำหรับเตาเผา > 650 °C · อีลาสโตเมอร์/PU สำหรับงานเย็นเท่านั้น (ต้องกันไอน้ำซึมเพื่อป้องกัน CUI)

ฉนวนข-2) ฐานเปรียบเทียบ “ก่อนปรับปรุง” (Baseline) — สำคัญต่อความน่าเชื่อถือของผลประหยัด

สภาพปัจจุบันของอุปกรณ์หน้างาน

สภาพหน้างานก่อนปรับปรุง · ที่มา: เดินสำรวจ/ภาพถ่าย — ถ้ามีฉนวนอยู่แล้วต้องคิดผลประหยัดแบบส่วนเพิ่ม มิฉะนั้นผลประหยัดจะสูงเกินจริง

ความหนาฉนวนเดิม (mm)

ความหนาฉนวนเดิม · ที่มา: วัดหน้างาน (เจาะ/ดูที่ขอบ) หรือแบบเดิม · โรงงานไทยเก่ามัก 25–50 mm

ชนิดฉนวนเดิม

ชนิดฉนวนเดิม · ที่มา: สังเกตหน้างาน — ใยหิน/ใยแก้ว (สีเหลือง/เขียว) แคลเซียมซิลิเกต (แผ่นแข็งสีขาว)

สภาพผิวฉนวนเดิม — ค่าการแผ่รังสี ε

สภาพผิวหุ้มนอกเดิม · ที่มา: สังเกตหน้างาน — อะลูมิเนียมใหม่ 0.15, สังกะสี/อะลูมิเนียมหมอง 0.25, ผ้าใย/ปูนฉาบ 0.9

ตัวคูณเสื่อมสภาพของฉนวนเดิม (Degradation)

ระดับความเสื่อมของฉนวนเดิม · ที่มา: สำรวจหน้างาน/ภาพ IR — ฉนวนเปียกค่า k เพิ่ม 2–5 เท่า, ยุบตัว/ฉีกขาดเพิ่ม 30–80 %

ความหนาวัสดุหุ้มเดิม (mm)

ความหนาแผ่นหุ้มเดิม (mm) · ที่มา: วัดหน้างาน · ทั่วไป 0.4–0.6 mm

ทำไมต้องมีช่องนี้: ถ้าตั้งฐานเป็น “ผิวเปลือยสนิท” ทั้งที่หน้างานมีฉนวนอยู่แล้ว ผลประหยัดจะสูงเกินจริง 10–20 เท่า เพราะผิวโลหะเปลือยที่ 180 °C สูญเสียถึง ~2,200 W/m² แต่ผิวที่หุ้มแล้วเหลือเพียง ~100–200 W/m² — ส่วนต่างเกือบทั้งหมดจึงมาจาก “การมีฉนวน” ไม่ใช่จาก “การปรับปรุงฉนวน”

รูปทรงค) ประกอบรูปทรงอุปกรณ์ (สูงสุด 20 ชิ้น)

เลือกรูปทรงเรขาคณิต 3 มิติมาประกอบกันเป็นอุปกรณ์จริง เช่น หัวถังบน (2:1 Ellipsoidal) + ลำตัวถังทรงกระบอกตั้ง + ก้นถัง (Torispherical) ระบบจะคำนวณพื้นที่ผิวภายนอกและปริมาตรของแต่ละชิ้น แล้วรวมเป็นการสูญเสียความร้อนทั้งอุปกรณ์

ต้องการเลือกเฉพาะบางผิวของทรงกระบอก? ในกลุ่ม “ทรงกระบอก — แยกตามผิว” มีให้เลือกแยกกัน 3 แบบ:
• เฉพาะผิวข้าง → “ทรงกระบอกตั้ง — เฉพาะผิวข้าง” A = πDH
• เฉพาะผิวบน → “ทรงกระบอกตั้ง — เฉพาะผิวบน” A = πD²/4 (พาความร้อนแบบผิวราบหันขึ้น)
• เฉพาะผิวล่าง → “ทรงกระบอกตั้ง — เฉพาะผิวล่าง” A = πD²/4 (หันลง → ผิวร้อนกว่าด้านบนที่ Q เท่ากัน)
อยากได้ครบทั้ง 3 ผิวในคลิกเดียว กดปุ่ม “แยกทรงกระบอกตั้งเป็น 3 ผิว” ด้านล่าง · ถ้าต้องการทั้งใบรวมฝาบน-ล่างในชิ้นเดียว ใช้ “ถังทรงกระบอกปิดสองด้าน” แทน

2:1 Ellipsoidal → h = D/4 · ASME F&D → L = D, r = 0.06 D · 80-10 → L = 0.8 D, r = 0.1 D

ภาพประกอบอุปกรณ์ (Assembly Sketch)

ผลลัพธ์ผลการคำนวณการสูญเสียความร้อน

รายชิ้นส่วน

#	รูปทรง	จำนวน	พื้นที่ผิว ก่อน (m²)	พื้นที่ผิว หลัง (m²)	ปริมาตร (m³)	T_s ก่อน (°C)	Q ก่อน (W)	T_s หลัง (°C)	Q หลัง (W)	ลดได้ (W)	ความปลอดภัยผิวสัมผัส

ผลลัพธ์ขั้นตอนการคำนวณและการแทนค่า (Step-by-step Calculation)

เลือกชิ้นส่วนที่ต้องการดูการคำนวณ

เลือกชิ้นส่วนที่ต้องการดูสมการและการแทนค่าทีละขั้น (สำหรับตรวจทาน/ใส่ในรายงาน)

ระดับรายละเอียด

เต็ม = แสดงสูตร + แทนค่า + ผล ทุกขั้น · ย่อ = เฉพาะผลลัพธ์หลัก

เศรษฐศาสตร์ต้นทุนพลังงานและผลประหยัด (Energy & Economics)

แหล่งพลังงานความร้อน

แหล่งความร้อนที่ผลิตความร้อนให้อุปกรณ์นี้ — เลือกแล้วระบบเติม LHV/ราคา/EF ให้ (แก้ทับได้) · ที่มา: ใบแจ้งหนี้เชื้อเพลิงของโรงงาน

ค่าความร้อน LHV (MJ/หน่วย)

ค่าความร้อนต่ำต่อหน่วยซื้อ · น้ำมันเตา 39.8 MJ/L · ดีเซล 36.4 MJ/L · LPG 46.1 MJ/kg · NG 36–38 MJ/Nm³ · ชีวมวล 10–17 MJ/kg · ไฟฟ้า 3.6 MJ/kWh · ที่มา: ใบรับรองผลวิเคราะห์/สเปคผู้ขาย

ราคาเชื้อเพลิง (บาท/หน่วย)

ราคาเชื้อเพลิงต่อหน่วยซื้อรวม VAT ส่งถึงโรงงาน · ปี 2569 โดยประมาณ: น้ำมันเตา 20–25 บาท/L · LPG 20–24 บาท/kg · NG 350–450 บาท/MMBtu · ไฟฟ้า 3.8–4.5 บาท/kWh · ที่มา: ใบแจ้งหนี้

ประสิทธิภาพหม้อไอน้ำ/เครื่องกำเนิดความร้อน η (%)

ประสิทธิภาพของหม้อไอน้ำ/เตาที่ผลิตความร้อน (ฐาน LHV) — ทุก 1 kWh ที่รั่วผ่านผิวต้องเผาเชื้อเพลิง 1/η kWh · หม้อไอน้ำน้ำมัน/ก๊าซ 85–90 % · ชีวมวล 70–82 % · ไฟฟ้า 100 % · ที่มา: ผลตรวจวัดจริง

Emission Factor (kgCO₂e/หน่วย)

ตรวจสอบค่าล่าสุดที่ Emission Factor Selector (TGO)

ต้นทุนฉนวนติดตั้ง — ค่าคงที่ (บาท/m²)

ค่าแรง + วัสดุหุ้ม + อุปกรณ์ยึด (ไม่ขึ้นกับความหนา) ทั่วไป 250–500 บาท/m²

ต้นทุนฉนวนติดตั้ง — ต่อความหนา (บาท/m²·mm)

ราคาเนื้อฉนวนต่อความหนา 1 mm — ใยหิน 7–12 · แคลเซียมซิลิเกต 15–25 · แอโรเจล 60–120 บาท/m²·mm
ปรับตามใบเสนอราคาจริงเพื่อให้ผลคืนทุนน่าเชื่อถือ

อายุโครงการ (ปี) / อัตราคิดลด (%)

อายุโครงการ (ปี) — ฉนวนใยหิน/แคลเซียมซิลิเกตทั่วไป 10–15 ปี · อัตราคิดลด (%) — ใช้ต้นทุนเงินทุนของบริษัท 6–10 % (ใส่ 0 = ไม่คิดลด)

ความปลอดภัยความปลอดภัยผิวสัมผัส (Personnel Protection)

เกณฑ์ “ผิว ≤ 60 °C” เป็นค่าเดียวตายตัว แต่ความเสี่ยงจริงขึ้นกับ เวลาที่สัมผัส และ ชนิดวัสดุผิว — อะลูมิเนียมที่ 60 °C ดึงความร้อนออกจากผิวหนังเร็วกว่าผ้าใยแก้วที่ 60 °C หลายเท่า การ์ดนี้คำนวณทั้งสองอย่าง แล้วแก้ย้อนกลับหาความหนาฉนวนขั้นต่ำที่ต้องใช้

เกณฑ์ที่ใช้ตัดสิน

เกณฑ์ปลอดภัยผิวสัมผัส · ISO 13732-1/ASTM C1055 = ตามเวลาสัมผัสและวัสดุผิว · กำหนดเอง = แนวปฏิบัติโรงงาน (มักใช้ 60 °C) · ที่มา: มาตรฐานความปลอดภัยของโรงงาน

เวลาสัมผัสที่ออกแบบ

เวลาที่พนักงานอาจสัมผัสผิวโดยไม่ตั้งใจ · บริเวณทางเดิน 1–10 s · จุดปฏิบัติงาน/วาล์ว 60 s · ที่มา: ประเมินความเสี่ยงหน้างาน

ผิวที่คนสัมผัส (วัสดุหุ้มนอก)

วัสดุผิวนอกที่คนสัมผัส — โลหะนำความร้อนเร็ว บาดเจ็บที่อุณหภูมิต่ำกว่าผิวพลาสติก/สี · ที่มา: สเปควัสดุหุ้มนอก

อุณหภูมิผิวสูงสุดที่ยอมรับ (°C)

แนวปฏิบัติ: 60 ทั่วไปในไทย · 65.6 (150 °F, แนวปฏิบัติอเมริกา) · 70 เมื่อจำกัดการเข้าถึงและติดป้ายเตือน

#	รูปทรง	ฉนวนที่ใช้ (mm)	T_ผิว (°C)	T ที่ผิวหนังสัมผัส (°C)	เกณฑ์ (°C)	ความหนาขั้นต่ำ (mm)	เชิงพาณิชย์ (mm)	ผล

ความปลอดภัยการควบคุมการกลั่นตัว (Condensation Control) — งานเย็น

สำหรับอุปกรณ์ที่เย็นกว่าอากาศ (น้ำเย็น · น้ำแข็ง · แอมโมเนีย · ห้องเย็น) ความหนาฉนวนไม่ได้ถูกกำหนด โดยพลังงาน แต่ถูกกำหนดโดย “ผิวต้องอุ่นกว่าจุดน้ำค้าง” มิฉะนั้นจะเกิดหยดน้ำ ฉนวนเปียก แล้วลุกลามเป็น CUI

ความชื้นสัมพัทธ์ที่ออกแบบ RH (%)

ใช้ค่าแย่ที่สุดของพื้นที่ (ฤดูฝน/กลางคืน/ใกล้ cooling tower) ไม่ใช่ค่าเฉลี่ยทั้งปี
ช่องนี้แยกจาก RH ในการ์ด ก-2 โดยตั้งใจ — ก-2 คือค่าที่วัดได้จริงขณะตรวจวัด ส่วนช่องนี้คือค่าที่ใช้ออกแบบความหนา ซึ่งต้องเผื่อสภาพเลวร้ายที่สุด

ระยะเผื่อเหนือจุดน้ำค้าง (K)

เผื่อความไม่แน่นอนของ RH และรอยต่อ · แนะนำ 1–3 K

อุณหภูมิจุดน้ำค้าง T_dp

คำนวณจาก T_a และ RH (ไม่ต้องกรอก) — ผิวเย็นต้องอุ่นกว่าค่านี้เพื่อไม่ให้เกิดหยดน้ำ

อุณหภูมิผิวเป้าหมาย

= จุดน้ำค้าง + ระยะเผื่อ (คำนวณอัตโนมัติ) — อุณหภูมิผิวฉนวนต่ำสุดที่ยอมรับได้สำหรับงานเย็น

#	รูปทรง	ฉนวนที่ใช้ (mm)	T_ผิว (°C)	T_dp + เผื่อ (°C)	ความหนาขั้นต่ำ (mm)	เชิงพาณิชย์ (mm)	ความร้อนเข้า (W)	ผล

เศรษฐศาสตร์การหาความหนาฉนวนที่เหมาะสมทางเศรษฐศาสตร์ (Economic Thickness)

กวาดค่าความหนาฉนวน 0–300 mm แล้วเปรียบเทียบ “ต้นทุนพลังงานที่สูญเสียต่อปี” กับ “ค่าฉนวนที่คิดเป็นรายปี (annualized)” จุดต่ำสุดของเส้นรวมคือความหนาที่คุ้มค่าที่สุด

ความหนา (mm)	k (W/m·K)	Q (kW)	T_s (°C)	ค่าพลังงานสูญเสีย (บาท/ปี)	ค่าฉนวนรายปี (บาท/ปี)	รวม (บาท/ปี)	คืนทุน (ปี)

เศรษฐศาสตร์ตารางความหนาฉนวนแนะนำ (Insulation Thickness Table)

สร้างตารางเมทริกซ์ ขนาดท่อ × อุณหภูมิใช้งาน → ความหนาแนะนำ ในคลิกเดียว — เทียบเท่าการรันโปรแกรม ทีละกรณีหลายร้อยครั้ง ใช้แนบเป็นข้อกำหนด (specification) ท้ายรายงาน หรือประกอบคู่มือ EC Guideline
ผลลัพธ์ปัดขึ้นเป็นความหนาที่มีขายจริง (25 · 38 · 50 · 64 · 75 · 89 · 100 · 114 · 125 · 150 · 175 · 200 mm)

เกณฑ์ที่ใช้ตัดสิน

เกณฑ์ที่ใช้เลือกความหนาในตาราง · งานประหยัดพลังงานทั่วไปใช้ "คุ้มค่าที่สุด" · งานใกล้คนใช้ "ค่าที่มากกว่า" ระหว่าง Economic กับ Personnel Protection

ชนิดผิว

ท่อกลม = ไล่ตามขนาด NPS ½"–24" · ผิวราบ = ผนังถัง/หน้าแปลนขนาดใหญ่ (ต่อ 1 m²)

ชนิดฉนวน

ชนิดฉนวนที่ใช้สร้างตารางความหนา · ที่มา: ฉนวนที่โรงงานมีอยู่/ใบเสนอราคา

เกณฑ์ฟลักซ์ (W/m²)

ใช้เมื่อเลือกเกณฑ์ฟลักซ์ · เกณฑ์ที่ดีสำหรับงานร้อน < 100 W/m²

อุณหภูมิที่ต้องการในตาราง (°C, คั่นด้วยจุลภาค)

รายการอุณหภูมิของไหลที่ต้องการในตาราง คั่นด้วยจุลภาค · ไอน้ำ 7 bar g ≈ 170 °C, 10 bar g ≈ 184 °C, น้ำมันร้อน 200–300 °C

อุณหภูมิอากาศ (°C) / ความเร็วลม (m/s)

อุณหภูมิอากาศ (°C) — โรงงานไทย 30–38 · ความเร็วลม (m/s) — ในอาคาร 0, กลางแจ้ง 2–5 · ที่มา: วัดหน้างาน

วัสดุหุ้มนอก (ε)

วัสดุหุ้มนอกของตาราง · อะลูมิเนียม ε 0.15 (ผิวเย็นกว่าแต่แผ่รังสีน้อย) · ผ้าใย/ปูน 0.9

— กดปุ่ม “สร้างตารางความหนา” เพื่อคำนวณ —

อ้างอิงคลังรูปทรงเรขาคณิต 3 มิติ (Shape Library)

พื้นที่ผิวที่แสดงคือ พื้นที่ผิวโค้งด้านนอกที่ใช้ถ่ายเทความร้อน (Curved / Heat-transfer surface area) · D = เส้นผ่านศูนย์กลาง, H/L = ความสูงหรือความยาว, h = ความลึกหัวถัง

อ้างอิงสมการที่ใช้

        1) ความต้านทานความร้อนอนุกรม

        Q = (Tf − Ta) / (Ri + Rผนัง + Rฉนวน + Rหุ้มนอก + Ro)

        Ri = 1/(hi·Ain)  ;  Ro = 1/(ho·Aout)  ; 
        Rชั้น = t / (k · Amean)

        Amean : ผิวราบ = A  | ทรงกระบอก = (A₂−A₁)/ln(A₂/A₁) (log-mean)  | ทรงกลม/หัวถัง = √(A₁·A₂) (geometric-mean)

        2) สัมประสิทธิ์ผิวนอก ho = hc + hr  (แนวทาง ASTM C680 — Nu–Ra เต็มรูป)

        คุณสมบัติอากาศประเมินที่อุณหภูมิฟิล์ม Tfilm = (Ts+Ta)/2 ทุกรอบการวนซ้ำ:
        μ ตาม Sutherland · kair ตาม Hilsenrath · Pr = ν/α

        Ra = g·β·ΔT·Lc³ / (ν·α)  ;  β = 1/Tfilm(K)  ; 
        ผิวราบใช้ Lc = A/P (จานกลม/จัตุรัส = D/4)

        การพาอิสระ — ผนังตั้ง/กระบอกตั้ง (Churchill–Chu):
        Nu = {0.825 + 0.387Ra1/6 / [1+(0.492/Pr)9/16]8/27}²

        การพาอิสระ — ทรงกระบอกนอน (Churchill–Chu):
        Nu = {0.60 + 0.387Ra1/6 / [1+(0.559/Pr)9/16]8/27}²

        การพาอิสระ — ผิวราบหันขึ้น: Nu = 0.54Ra¼ (Ra ≤ 10⁷) ; 0.15Ra⅓  | หันลง: Nu = 0.27Ra¼

        การพาบังคับ — ทรงกระบอก (Churchill–Bernstein):
        Nu = 0.3 + [0.62Re½Pr⅓ / (1+(0.4/Pr)⅔)¼]·[1+(Re/282000)5/8]4/5

        การพาบังคับ — แผ่นราบ: Nu = 0.664Re½Pr⅓ (laminar) ; (0.037Re0.8−871)Pr⅓ (turbulent)

        ผสมสองกลไก (mixed convection): Nu = (Nufree3.5 + Nuforced3.5)1/3.5
        → ต่อเนื่อง ไม่มีรอยกระโดดที่ความเร็วลมใด ๆ  ;  hc = Nu·kair/Lc

        การแผ่รังสี: hr = ε·σ·(Ts⁴ − Tsky⁴)/(Ts − Ta) , σ = 5.670374×10⁻⁸ W/m²K⁴ , T เป็นเคลวิน

        สมดุลพลังงานที่ผิว (แก้ด้วย bisection จนลู่เข้า):

          (Tf − Ts)/Rนำ + αs·G·fแดด·A =
        [hc(Ts − Ta) + ε·σ(Ts⁴ − Tsky⁴)]·A

          ในอาคาร: Tsky = Ta และ G = 0 → ลดรูปเป็นสมการอนุกรมปกติ

        3) ค่าการนำความร้อนของฉนวนขึ้นกับอุณหภูมิ — คิดแยกรายชั้น

        kj(Tm,j) = a + b·Tm,j + c·Tm,j² ,
        Tm,j = อุณหภูมิเฉลี่ยของชั้นที่ j = (Tเข้า,j + Tออก,j)/2

        Rฉนวนรวม = Σ tj / (kj · Amean,j) — วนซ้ำจนค่า k ทุกชั้นลู่เข้า

        3ก) ความปลอดภัยผิวสัมผัส  (ISO 13732-1 / แนวคิด ASTM C1055)

        เกณฑ์อุณหภูมิผิวขึ้นกับเวลาสัมผัสและชนิดวัสดุผิว (interpolate แบบ log ตามเวลา)

        อุณหภูมิที่ผิวหนังสัมผัสจริง: Tc = (Ts·bวัสดุ + Tผิวหนัง·bผิวหนัง)/(bวัสดุ + bผิวหนัง) ,
        b = √(k·ρ·c)

        3ข) การควบคุมการกลั่นตัว (งานเย็น)

        γ = ln(RH/100) + 17.625·Ta/(243.04+Ta)  ; 
        Tdp = 243.04·γ/(17.625−γ)  (Magnus–Tetens)

        เงื่อนไข: Tผิวนอก ≥ Tdp + ระยะเผื่อ

        4) เศรษฐศาสตร์

        พลังงานสูญเสีย = Q(kW) × ชั่วโมงต่อปี  →  เชื้อเพลิง = พลังงาน / (LHV/3.6 × η)

        ค่าฉนวนรายปี = (ต้นทุนติดตั้ง) × CRF , CRF = i(1+i)n / [(1+i)n − 1]

        ความหนาที่เหมาะสม = จุดที่ (ค่าพลังงานสูญเสีย + ค่าฉนวนรายปี) ต่ำสุด

วิธีกรอกข้อมูลและค่าเริ่มต้นที่แนะนำ (Input Guide)

ช่องกรอก	ความหมาย / วิธีหาค่า	ค่าเริ่มต้น	ช่วงที่พบบ่อย
T_f — อุณหภูมิสาร	อุณหภูมิของไหลภายใน อ่านจากเกจ/DCS · ไอน้ำอิ่มตัวใช้ค่าตามความดัน	150 °C	60–900 °C
T_a — อุณหภูมิแวดล้อม	วัดห่างอุปกรณ์ ≥ 1 m หลบรังสีความร้อน	32 °C	30–38 °C (โรงงานไทย)
v — ความเร็วลม	0 = ในอาคาร · ≥ 0.5 จะสลับไปใช้สมการการพาบังคับ	0 m/s	0 · 0.5–1 · 2–5
h_i — ฟิล์มด้านใน	ความต้านทานฟิล์มของไหลด้านใน — ของเหลว/ไอน้ำเลือก “ไม่คิดฟิล์มใน” เพราะมีผลน้อยกว่า 1 % แต่ถ้าเป็นก๊าซ (ท่อลมร้อน เตาอบ) ต้องใส่ค่าจริง มิฉะนั้นจะประเมิน Q สูงเกินจริงมาก	ไม่คิดฟิล์มใน	เดือด/ควบแน่น 3,000–10,000 · กวน 800–2,000 · นิ่ง 150–500 · ก๊าซไหล 20–60 · ก๊าซนิ่ง 5–20
t_w, k_w — ผนังโลหะ	ความหนาและวัสดุผนัง — มีผลน้อยมาก แต่ใส่ให้ครบเพื่อความสมบูรณ์	6 mm, เหล็ก 45	ถัง 5–10 · ท่อลม 0.8–1.2 · หม้อไอน้ำ 10–20 mm
ε เปลือย	ค่าการแผ่รังสีผิวก่อนหุ้ม — ถังใช้งานแล้วมีคราบ/สนิม	0.79	0.20 (สเตนเลสมัน) – 0.90 (ทาสี)
ε หลังหุ้ม / cladding	วัสดุหุ้มนอก — อะลูมิเนียม ε ต่ำ ผิวจะร้อนกว่าผิวทาสีเล็กน้อยที่ Q เท่ากัน	อะลูมิเนียม 0.15	0.05–0.90
ชั่วโมงต่อปี	นับเฉพาะชั่วโมงที่อุปกรณ์ร้อนจริง ไม่ใช่ชั่วโมงเปิดโรงงาน	6,000 h	กะเดียว 2,500 · สองกะ 5,000 · ต่อเนื่อง 8,000
ชนิดฉนวน	ดูอุณหภูมิใช้งานสูงสุดก่อน (ระบบเตือนอัตโนมัติ) แล้วจึงดูราคา	ใยหิน Rockwool	ใยหินครอบคลุมงาน 80 %
ความหนาฉนวน	ใส่ค่าที่ใช้จริงหน้างาน แล้วเทียบกับความหนาที่คุ้มค่าในแท็บ 3	75 mm	50 (≤120 °C) · 75 (120–200) · 100 (200–350) · 150–200 (>400)
ต้นทุนฉนวน	ค่าคงที่ = ค่าแรง+วัสดุหุ้ม · ต่อความหนา = ราคาเนื้อฉนวน	350 + 9·t	คงที่ 250–500 · ใยหิน 7–12 บาท/m²·mm
จำนวนชิ้น (×n)	ใช้เมื่อมีอุปกรณ์เหมือนกันหลายตัว เช่น ถังชุด 4 ใบ ใส่รูปทรงครั้งเดียวแล้วใส่จำนวน 4	1	—
ความหนาเฉพาะชิ้น	ใส่ −1 = ใช้ค่าเริ่มต้นของทั้งอุปกรณ์ · ใส่ 0 = ชิ้นนี้ไม่หุ้ม (เช่น แมนโฮลที่เปิดบ่อย)	−1	—

ช่อง “ทิศทางผิว” คืออะไร และเลือกอย่างไร

ช่องนี้ไม่ได้เปลี่ยนพื้นที่ผิว — พื้นที่มาจากรูปทรงและขนาดที่ใส่ไปแล้ว แต่ใช้เลือกว่าจะคิดการพาความร้อนอิสระ (natural convection) ด้วยสมการชุดไหน เพราะอากาศร้อนลอยขึ้นได้ต่างกันตามการวางตัวของผิว จึงให้ค่า h_c ต่างกัน (แนวทาง ASTM C680 — Nu–Ra correlations) · เมื่อใส่ความเร็วลม ระบบจะผสมการพาอิสระกับการพาบังคับ แบบต่อเนื่อง Nu = (Nu_free^3.5 + Nu_forced^3.5)^1/3.5 ไม่มีการสลับสมการแบบกระโดด · ผิวเย็น (T_ผิว < T_{อากาศ}) ระบบจะสลับ “หันขึ้น ↔ หันลง” ให้อัตโนมัติ เพราะทิศการลอยตัวของอากาศกลับด้าน

ตัวเลือก	ใช้กับผิวแบบไหน	สมการ h_c	ความยาวลักษณะเฉพาะ L	ระดับการพาความร้อน
ผนังตั้ง (Vertical)	ผนังถังตั้ง · ผนังกล่อง/เตา · ขอบข้างแท่นอัด · แผ่นเรียบตั้งฉากกับพื้น	Churchill–Chu ผนังตั้ง Nu = {0.825 + 0.387Ra^1/6/[1+(0.492/Pr)^9/16]^8/27}²	L_c = ความสูงของผิว	ปานกลาง
ทรงกระบอกนอน (Horizontal)	ท่อและถังวางนอน · ข้องอ · วงแหวน · ถังทรงกลม	Churchill–Chu ทรงกระบอกนอน Nu = {0.60 + 0.387Ra^1/6/[1+(0.559/Pr)^9/16]^8/27}²	L_c = OD ภายนอก (รวมฉนวน)	ต่ำกว่าผนังตั้งเล็กน้อย
ผิวราบหันขึ้น (Facing up)	ฝาถังบน · หัวถังบน · หลังคาเตา · ผิวราบที่หันขึ้นฟ้า	McAdams ผิวราบหันขึ้น Nu = 0.54Ra^¼ (Ra ≤ 10⁷) · 0.15Ra^⅓	L* = A/P (จานกลม/จัตุรัส = D/4)	สูงสุด — อากาศร้อนลอยขึ้นอิสระ
ผิวราบหันลง (Facing down)	ก้นถังที่ยกลอยจากพื้น · หัวถังล่าง · ก้นกรวย/hopper · ใต้ท้องอุปกรณ์	ผิวราบหันลง Nu = 0.27Ra^¼	L* = A/P (จานกลม/จัตุรัส = D/4)	ต่ำสุด ~⅓ ของหันขึ้น — อากาศร้อนถูกกักใต้ผิว

ผลของการเลือกทิศทางผิว — ทดสอบด้วยแผ่นกลม D 2 m เท่ากันทุกกรณี

ทิศทางผิว	h_c	h_r	h_o	Q ผิวเปลือย (W)	q″ (W/m²)	Q หลังหุ้ม 75 mm (W)	T ผิว (°C)
ผนังตั้ง	5.88	8.87	14.75	5,456	1,737	213	45.7
ทรงกระบอกนอน	5.63	8.87	14.50	5,366	1,708	213	46.1
ผิวราบหันขึ้น	7.70	8.87	16.57	6,130	1,951	217	43.9
ผิวราบหันลง	2.58	8.87	11.46	4,241	1,350	202	52.1

แผ่นกลม D = 2 m (พื้นที่ 3.142 m²) · 150 °C · อากาศ 32 °C · ลมนิ่ง · ε เปลือย 0.79 → หุ้ม 0.15 (คำนวณด้วยเอนจิน v2 — Nu–Ra)
อ่านผลอย่างไร: ผิวราบหันลงมี h_c เพียง 2.58 เทียบกับหันขึ้น 7.70 (ต่างกัน ~3 เท่า) → Q ต่ำกว่า 31 % แต่ อุณหภูมิผิวสูงกว่า 8 °C เพราะความร้อนระบายออกยาก เมื่อหุ้มฉนวนแล้วผลต่อ Q เหลือเพียง ~7 % แต่ผลต่ออุณหภูมิผิวยังคงมาก — จุดนี้สำคัญเมื่อต้องตรวจเกณฑ์ผิวสัมผัสที่ก้นถังหรือหัวถังล่าง
สังเกต: h_r เท่ากันทั้ง 4 กรณี เพราะการแผ่รังสีไม่ขึ้นกับทิศทางการวาง ขึ้นกับค่า ε และอุณหภูมิเท่านั้น

ตารางสรุป “ผิวที่นำมาคิด” ของทุกรูปทรง (Face Coverage Matrix)

ตรวจตารางนี้ก่อนเลือกรูปทรงทุกครั้ง — สาเหตุอันดับหนึ่งที่ผลคำนวณผิด คือเข้าใจว่ารูปทรงหนึ่งคิดผิวครบทุกด้าน ทั้งที่จริงคิดเฉพาะผิวข้าง (หรือกลับกัน)

รูปทรง	กลุ่ม	✔ คิดพื้นที่ผิว	✘ ไม่คิด	สูตรพื้นที่

คำศัพท์ผิวที่ใช้ในเครื่องมือนี้

คำที่ใช้	หมายถึง	สมการพาความร้อนที่ใช้	ผลต่ออุณหภูมิผิว
ผิวข้าง / ผิวตั้ง	ผิวที่ตั้งฉากกับพื้น เช่น ผนังถัง ผนังกล่อง ขอบแท่นอัด	Churchill–Chu ผนังตั้ง · L_c = ความสูง	ปานกลาง
ผิวข้างทรงกระบอกนอน	ผิวโค้งของกระบอก/ท่อที่วางนอน	Churchill–Chu ทรงกระบอกนอน · L_c = OD	ปานกลาง
ผิวบน / ผิวราบหันขึ้น	หน้าราบที่หันขึ้นฟ้า เช่น ฝาถังบน หลังคาเตา	0.54Ra^¼ / 0.15Ra^⅓ · L* = D/4	เย็นสุด (อากาศร้อนลอยขึ้นได้ดี)
ผิวล่าง / ผิวราบหันลง	หน้าราบที่หันลงพื้น เช่น ก้นถังที่ยกลอย หัวถังล่าง	0.27Ra^¼ · L* = D/4	ร้อนสุด — อากาศร้อนถูกกักใต้ผิว
ผิวเอียง	ผิวกรวย พีระมิด hopper — เครื่องมือคิดเป็นผิวตั้งหรือหันลงตามที่เลือก	ตามทิศทางที่เลือกในช่อง “ทิศทางผิว”	ขึ้นกับมุมเอียง
ผิวที่แนบพื้น	ก้นที่วางบนพื้นคอนกรีต/ฐานรอง — ถ่ายเทเป็นการนำความร้อนลงพื้น ไม่ใช่การพา/แผ่รังสี	ไม่คิดในเครื่องมือนี้	ใช้รูปทรงกลุ่ม “วางบนพื้น”
ผิวที่เชื่อมกับชิ้นอื่น	หน้าตัดที่ต่อกับลำตัวถัง ปลายท่อ หน้าแปลน	ไม่คิด — เพราะไม่สัมผัสอากาศ	—

กรณีวัตถุวางบนพื้น: ก้นที่แนบพื้นถ่ายเทความร้อนโดยการนำลงสู่พื้นคอนกรีต ซึ่งคำนวณด้วยสมการชุดนี้ไม่ได้ (ต้องใช้ shape factor ของ semi-infinite solid) โดยทั่วไปการสูญเสียทางพื้นคิดเป็น 5–15 % ของการสูญเสียรวม ถ้าต้องการรวมไว้ ให้เพิ่มชิ้นส่วน “พื้นที่ผิวกำหนดเอง” แล้วประมาณค่าตามสัดส่วนนี้

เลือกเฉพาะบางผิวของทรงกระบอก — ใช้รูปทรงไหน

ต้องการคิดผิว	เลือกรูปทรง	ทิศทางผิว	พื้นที่	สมการพาความร้อน
เฉพาะผิวข้าง (แนวตั้ง)	ทรงกระบอกตั้ง — เฉพาะผิวข้าง	ผนังตั้ง	πDH	Churchill–Chu ผนังตั้ง
เฉพาะผิวข้าง (แนวนอน)	ทรงกระบอกนอน — เฉพาะผิวข้าง	ทรงกระบอกนอน	πDL	Churchill–Chu ทรงกระบอกนอน
เฉพาะผิวบน	ทรงกระบอกตั้ง — เฉพาะผิวบน	ผิวราบหันขึ้น	πD²/4	0.54Ra^¼ / 0.15Ra^⅓
เฉพาะผิวล่าง	ทรงกระบอกตั้ง — เฉพาะผิวล่าง	ผิวราบหันลง	πD²/4	0.27Ra^¼ — ต่ำสุด ผิวจึงร้อนสุด
ข้าง + บน + ล่าง ครบ	ใช้ 3 ชิ้น หรือกดปุ่ม “แยกทรงกระบอกตั้งเป็น 3 ผิว”	ตามแต่ละชิ้น	πDH + 2(πD²/4)	คิดแยกกันแล้วรวม Q
ทั้งใบในชิ้นเดียว (ปิด 2 ด้าน)	ถังทรงกระบอกปิดสองด้าน	ผนังตั้ง	πDH + πD²/2	ใช้สมการผนังตั้งกับทุกผิว (ประมาณการ)
เปิดฝาบน (ถังเปิด)	ถังทรงกระบอกเปิดฝาบน	ผนังตั้ง	πDH + πD²/4	คิดผนัง + ก้นถัง ไม่คิดฝาบน
ฝา/แผ่นกลมทั่วไป	ฝาแบน / หน้าตัดกลม	เลือกเองทั้ง 4 แบบ	πD²/4	ตามทิศทางที่เลือก

ทำไมต้องแยก: ผิวราบหันลงมีการพาความร้อนต่ำกว่าผิวหันขึ้นถึง ~3 เท่า (0.27Ra^¼ เทียบกับ 0.54Ra^¼–0.15Ra^⅓) ถ้ารวมทุกผิวเป็นชิ้นเดียวโดยใช้สมการผนังตั้ง จะประเมิน Q ของผิวล่างสูงเกินจริงและประเมินอุณหภูมิผิวล่างต่ำเกินจริง — ในงานที่ต้องตรวจเกณฑ์ผิวสัมผัสให้แยกคิดเสมอ

ลำดับการทำงานที่แนะนำ

วัดขนาดอุปกรณ์หน้างาน แล้วเลือกรูปทรงจากคลังรูป (คลิกที่ปุ่มรูปทรงเพื่อเปิดคลัง)มาประกอบตามจริง (หัวถังบน + ลำตัว + ก้นถัง)
กด “ใช้ D เดียวกันทุกชิ้น” เพื่อให้เส้นผ่านศูนย์กลางตรงกันและปรับสัดส่วนหัวถังเป็นค่ามาตรฐาน
ใส่ T_f, T_a, ชั่วโมงทำงาน และเลือกฉนวน/ความหนาที่ใช้อยู่จริง
ดู แท็บ 2 → ขั้นตอนการคำนวณ เพื่อตรวจย้อนกลับทุกค่าก่อนนำไปใช้ในรายงาน
เทียบ T_s ที่คำนวณกับที่วัดด้วยกล้องถ่ายภาพความร้อน — ต่างเกิน 10 °C แสดงว่าฉนวนเสื่อม/เปียก
ดู แท็บ 3 หาความหนาที่คุ้มค่า แล้วเลือกค่าที่มากกว่าระหว่างเกณฑ์เศรษฐศาสตร์กับเกณฑ์ความปลอดภัย 60 °C

เกณฑ์ตรวจสอบภาคสนาม

อุณหภูมิผิวสัมผัสปลอดภัย: งานตรวจวัดพลังงานไทยใช้เกณฑ์ผิวฉนวนไม่เกิน 60 °C ในบริเวณที่คนเข้าถึงได้ — แต่เกณฑ์ที่ถูกต้องขึ้นกับเวลาสัมผัสและชนิดวัสดุผิว ดูการ์ด “ความปลอดภัยผิวสัมผัส” ในแท็บ 2 ซึ่งคำนวณให้ตามหลัก ISO 13732-1 / ASTM C1055
ตรวจด้วยกล้องถ่ายภาพความร้อน: เทียบ T_s ที่คำนวณกับที่วัดจริง ต่างเกิน 10 °C แสดงว่าฉนวนเสื่อม/เปียก หรือมี thermal bridge
จุดที่มักถูกลืมหุ้ม: หน้าแปลน วาล์ว ขาถัง แมนโฮล ช่องมองระดับ หัวถังบน–ล่าง — ใช้รูปทรง “พื้นที่ผิวกำหนดเอง” เพิ่มเข้าไป
งานเย็น (cold service): ต้องตรวจว่า T_s สูงกว่าจุดน้ำค้างของอากาศ มิฉะนั้นเกิดหยดน้ำและ CUI — การ์ด “การควบคุมการกลั่นตัว” ในแท็บ 2 คำนวณจุดน้ำค้างและความหนาขั้นต่ำให้อัตโนมัติ
ข้อจำกัด: สมการนี้เป็นการถ่ายเทความร้อน 1 มิติต่อชิ้น ไม่รวม thermal bridge จากขาตั้ง/หูยก/nozzle ในทางปฏิบัติควรบวกเผื่อ 5–15 % ของค่าที่คำนวณได้

อ้างอิงตารางอ้างอิง — ขนาดท่อ · ความหนาเชิงพาณิชย์ · เกณฑ์ผิวสัมผัส

ก) ขนาดท่อมาตรฐาน NPS → เส้นผ่านศูนย์กลางนอก (OD)

กรอกค่า OD ในช่อง “เส้นผ่านศูนย์กลางนอก OD (m)” ของรูปทรง ท่อ / ท่อลมกลม — OD ของท่อเหล็กไม่ขึ้นกับ schedule (เปลี่ยนเฉพาะความหนาผนัง) จึงใช้ค่าเดียวกันได้ทุก Sch.

NPS	OD (mm)	OD (m)	NPS	OD (mm)	OD (m)	NPS	OD (mm)	OD (m)

ข) ความหนาฉนวนที่มีขายจริง (แนว ASTM C585)

ผลลัพธ์การคำนวณที่เป็นค่าต่อเนื่อง เช่น 63.7 mm ต้องปัดขึ้นเป็นขนาดที่ผลิตจริง มิฉะนั้นข้อกำหนดจะสั่งซื้อไม่ได้ · ความหนาเกิน 200–250 mm ปกติทำได้โดยซ้อนสองชั้น (double layer) และควรวางรอยต่อสลับกัน (staggered joint) เพื่อลดการรั่วความร้อนที่รอยต่อ

ค) เกณฑ์อุณหภูมิผิวที่เริ่มทำให้ผิวหนังบาดเจ็บ

ค่าอ้างอิงตาม ISO 13732-1:2006 Table 1 (ขีดเริ่มเกิดการบาดเจ็บ — burn threshold) แนวคิดเดียวกับ ASTM C1055 ที่โปรแกรม 3E Plus ใช้ · ควรทวนกับตัวมาตรฐานฉบับจริงก่อนอ้างอิงในเอกสารรับรอง

ชนิดวัสดุผิวที่สัมผัส	1 วินาที	10 วินาที	60 วินาที	10 นาที	8 ชั่วโมง	b = √(kρc)

ค่า b (thermal effusivity) ยิ่งสูง วัสดุยิ่งดึงความร้อนเข้าสู่ผิวหนังเร็ว — จึงเป็นเหตุผลที่ผิวโลหะที่อุณหภูมิเดียวกัน “ร้อนกว่า” ผิวผ้าใยแก้วอย่างชัดเจนเมื่อสัมผัส (ผิวหนังมนุษย์ b ≈ 1,150 J/m²·K·√s)

ง) ช่วงเสี่ยงการกัดกร่อนใต้ฉนวน (CUI)

เหล็กกล้าคาร์บอน: ผิวโลหะอยู่ในช่วง −12 ถึง 175 °C = ช่วงเสี่ยงสูงสุด (น้ำคงตัวเป็นของเหลวใต้ฉนวน)
สเตนเลสออสเทนิติก: เสี่ยง chloride stress corrosion cracking ในช่วง 50 ถึง 150 °C
ความเสี่ยงสูงสุด: อุปกรณ์ที่ทำงานเป็นรอบ ร้อน–เย็นสลับกัน · จุดที่ฝนสาดเข้าได้ · ใต้ขาแขวนและจุดที่วัสดุหุ้มฉีกขาด
มาตรการ: เคลือบผิวโลหะก่อนหุ้ม · ปิดผนึกวัสดุหุ้มให้น้ำไม่เข้า · ทำจุดระบายน้ำที่ต่ำสุดของแนวท่อ · ตรวจเปิดฉนวนสุ่มตามรอบเวลา

เลือกรูปทรงเรขาคณิต

คลิกที่รูปเพื่อเลือก — เส้นประสีเขียวในรูปคือความยาวลักษณะเฉพาะ (L_c) ที่ใช้ในสมการพาความร้อน